Ὁ ζητιάνος, ἡ βαρυχειμωνιὰ καὶ ἡ Προσευχὴ τῆς Μαρίας...
Τὸ χιονόνερο ποὺ ἔπεφτε ἦταν ἐκνευριστικό. Ὁ δυνατὸς βοριᾶς δὲν ἄφηνε τίποτε ὄρθιο. Τὸ τσουχτερὸ κρύο ἦταν ἀνυπόφορο. Ὁ Μᾶρκος τυλίχθηκε μὲ μία κουβέρτα καὶ ζάρωσε πάνω στὰ πρόχειρα χαρτόκουτα ποὺ εἶχε στρώσει. Ἀναστέναξε βαριά. Ἤπιε μία γουλιὰ νερὸ ἀπὸ τὸ μπουκάλι. Ὅλα τὰ στοιχεῖα ἔδειχναν πὼς ἡ νύκτα ποὺ θὰ ἀκολουθοῦσε θὰ ἦταν ἐφιαλτική. Ἀναρωτιόταν ἂν θὰ ξημέρωνε ζωντανὸς ἡ ἂν θὰ πάγωνε. Κοιτοῦσε δεξιά-ἀριστερὰ μὴ τυχὸν καὶ περάσει κάποιος περαστικὸς καὶ ἀνοίξει κουβέντα. Τὸ ἐμπορικὸ Κέντρο δίπλα του εἶχε σχεδὸν ἀδειάσει. Ἀσυναίσθητα κοίταξε τὸν οὐρανό. «Γιατί Θεέ μου ἔφθασα σ’ αὐτὴν τὴν κατάσταση; Γιατί μὲ τιμωρεῖς τόσο σκληρά;» ψέλλισε! Κοιτοῦσε σὰν νὰ προσδοκοῦσε μία ἀπάντηση. Μάταια ὅμως περίμενε. Τὸ ρολόϊ ποὺ ἦταν ἀναρτημένο στὸ ἐμπορικὸ κέντρο ἔδειχνε 1:45 π.μ. Κοίταξε τὶς ἀπέναντι πολυκατοικίες. Τὰ φῶτα τῶν διαμερισμάτων ἦταν ὅλα κλειστά. Μόνο ἕνα ἐξ αὐτῶν ἦταν ἀνοικτό. Κάποιος ἄρρωστος ἡ κανένα μωρὸ θὰ τοὺς κρατᾶ ξάγρυπνους, σκέφτηκε. Τοὐλάχιστον εἶναι στὰ ζεστὰ ...
