Μια ανάσα από τα Χριστούγεννα

Όλα ντυμένα στα λευκά οι δρόμοι,  η μεγάλη πλατεία η Εκκλησία, το καμπαναριό.

Οι πέντε μικροί φίλοι  βάλανε το καρότο στη μύτη του χιονανθρωπου  το κασκόλ και το αυτοσχέδιο καπέλο.

Το φλας άστραψε μέσα στη νύχτα και η κάμερα αποθανάτισε τη στιγμή. 

"Αναμνήσεις της παιδικής ανεμελιάς. 

Ζώντας τη στιγμή"...

Είπε η Αμέλια 

Και όλα τα παιδιά ρίχτηκαν στο χιονοπόλεμο. 

Το γιορτινό τραπέζι στα σπίτια των μικρών φίλων ήταν έτοιμο.

Το φεγγάρι έλουζε τη κρύα ατμόσφαιρα και η ανάσα τους παγωμένη σκέπαζε το παιχνίδι τους. 

"Τρέχα Γιώργη"

 είπε ο Θανάσης 

'γρήγορα στο καταφύγιο μας εκεί δεν θα μας βρουν τα παιδιά'. 

Η μυρωδιά των εδεσμάτων από το σπίτι του Θανάση, όπου βρισκόταν η κρυψώνα τους,τους έσπασε τη μύτη. 

Δεν άντεξαν άνοιξαν τη κεντρική πόρτα. 

Ξέχασαν καταφύγιο και όλα και κάθισαν σαν κύριοι στο γιορτινό τραπέζι.

Έξω ηταν  βαθύ σκοτάδι.Το χιόνι έπεφτε πυκνό. 

...

"Που είναι οι φίλοι σας" ; 

είπε η μαμά του Θανάση.

" Πήγαν στα σπίτια τους"; 

Ξαφνικά η πόρτα χτύπησε...

"Εδώ είστε κατεργάρηδες"... 

"Καλά Χριστούγεννα "

φώναξε η μαμά της Αμέλιας που μπήκε πρώτη .

"Φάγαμε το τόπο για να σας βρούμε "

συνεχισε η Αμέλια...

...