Βρέχει

Έξω βρέχει. 

Το νερό κυλάει στα τζάμια .

Γίνεται ρυάκι και τρέχει στο δρόμο. 

Η ατμόσφαιρα μαγευτική. 

Υπέροχα άρωματα αναδύονται από τη γη.

Ακουμπώ το πρόσωπό μου στο τζάμι. 

Μενω ήρεμη και τη κοιτώ. 

Η ζωή μου περνάει κι αυτή σαν ρυάκι από τα μάτια μου.

Η φύση ξέρει το τρόπο να σε μαγεύει φτάνει να την αφουγραστείς.

Να δεις τις ομορφιές της.

Το φθινόπωρο πάντα με ενθουσίαζε. 

Νέα αρχή του εκκλησιαστικου έτους .

Νέα,αρχή στα σχολεία.

Νέα αρχή στις πιο σημαντικές σελίδες του βιβλίου μου που γράφει Ζωή. 

Κάποτε σε ένα λεύκωμα που γράφαμε στο σχολείο, μεταξύ των συμμαθήτριές του Λυκείου της τάξης μας 

είχα γράψει σε σχετικό ερώτημα:

Θέλω να πιάσω τη ζωή και να την πιω να μην αφήσω ούτε στάλα. 

Και κάπως έτσι τα χρόνια περάσανε και η πρώτη νιότη πέρασε. 

Το ποτάμι που με παρέσυρε ορμητικό μα τα θεμέλια γερά. 

Σήμερα νοιώθω μόνο ευγνωμοσύνη για τους γονείς μου που ήταν πάντα εκεί. 

Ώριμα ,πλέον, η ζωή μου κυλά σαν ρυάκι πια .

Με σύνεση και αγάπη για τον άνθρωπο που ήμουν όσο και για τον άνθρωπο που γίνομαι. 

🌞🌂☂️